Meer-
-
In een oven worden heldere of gekleurde glazen delen met elkaar versmolten. Afhankelijk van de stooktijd en de temperatuur kan het resultaat sterk variëren van juist met elkaar verbonden, tot geheel in elkaar overvloeiend. Meestal in een tweede ovenstook wordt het glas vervormd met behulp van een mal: buigen of uitzakken (slumping).
Glasfusing is de techniek, die wordt gebruikt om stukjes of repen glas van dezelfde of verschillende kleuren samen te voegen door middel van het gedeeltelijk smelten van het glas, gebruikmakend van hogere temperaturen. De verhitting vindt gewoonlijk plaats in een elektrische of gasgestookte oven. Twee of meer stukken glas worden op elkaar gelegd of overlappen elkaar en worden verhit tot temperaturen variërend van 593°C tot 816°C. Het is belangrijk te weten, dat glas met een verschillende uitzettingscoëfficiënt niet samengesmolten kan worden, aangezien het gecreëerde object tijdens de afkoelingsperiode of daarna zal breken. Veel glaskunstenaars beperken zich daarom tot glas van een en dezelfde fabrikant.
Geschiedenis
Hoewel de exacte oorsprong van de glasfusingtechniek niet met absolute zekerheid vaststaat, is er wel archeologisch bewijs,dat reeds de Egyptenaren 2000 jaar v.Chr. bekend waren met de basistechniek. Sommige historici menen evenwel, dat de allereerste fusingtechnieken pas door de Romeinen zijn ontwikkeld en verder verspreid binnen hun invloedssfeer.
Tot de ontwikkeling van het glasblazen was fusing de enige manier om objecten van glas te vervaardigen. Glasfusing is daarna in de vergetelheid geraakt, met uitzondering van een korte periode van opleving gedurende de Renaissance.
Twintigste Eeuw
In het begin van de 20ste Eeuw en dan met name vanaf de 60er jaren in de Verenigde Staten heeft glasfusing dan weer aan populariteit gewonnen. Ook in Nederland en België is de belangstelling voor de fusingtechniek enorm toegenomen. In de glaskunst neemt glasfusing een belangrijke plaats in naast andere technieken als glasblazen en glasbeeldhouwkunst.
.jpg)
-
